गहिवर

सूर्याची असंख्य किरणे रोज पडतात या पृथ्वीवर
पण आशेचा तो किरण गवसत नाही
मन भटकत राहतं जगाच्या नकाशावरून
आणि मग स्वर कातर होतो उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

गहिवर

कोण कुठले ते लोक, ना ओळखीचे ना पाळखीचे
तरीही जोडल्या गेलो आहोत एका भीतीच्या धाग्याने
संकटाचा सामना करण्यापेक्षा कल्पनेनंच होतो बेजार
आणि मग शून्यात हरवतो उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

काय कुठे कसं वागावं कळतच नाही
आणि जीव घरात रमतच नाही
उद्याचा विचार जणू सुचतच नाही
आणि गुरफटून बसतो भूतकाळात उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

सगळ्या जगावर राज्य करणारा कोण हा शत्रू
कोण घालणार याला वेसण अन कधी
उजाड ओसाड रस्त्यांवरून जेव्हा फिरते नजर
अंगावर येतो शहारा उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

चैतन्य

प्रत्येक काळरात्रीनंतर चैतन्यमयी प्रकाश पसरतो
आपण होऊ त्याचे साक्षीदार मन मला सांगत राहतं
ही एक उमेद देते बळ हत्तीचं करण्या संकटावर या मात सगळीकडे दिसतो मग आनंद आणि उत्साह
अन सुखाश्रूंनी परत मन गहिवरून येतं उगाच

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s