Tag Archives: marathi

आई आणि मावशी

नात्यांच्या गुलदस्त्या मधील एक झक्कास आणि हवं हवंस नातं म्हणजे मावशी. मावशी म्हणजे सख्खी मैत्रीण असते. आईची बहीण म्हणजे प्रति आईच. तर आई आणि मावशी या नात्यावर माझी ही छोटीशी कविता.

मला दोन मावश्या आहेत त्यातल्या एकीचा आज जन्मदिवस आहे म्हणून आजच्या दिवशी ही कविता मी माझ्या दोन्ही मावश्यांना अर्पित करते.

आई आणि मावशी
आयुष्यातले दोन महत्वाचे सूत्र,
आई असते सर्वस्व
तर मावशी सख्खा मित्र

आई मायेचा अथांग सागर
तर मावशी झऱ्याचं खळाळतं पाणी
आई म्हणजे उबदार गोधडी
तर मावशी म्हणजे भरजरी पैठणी

आई म्हणजे कडक शिस्त
तर मावशी म्हणजे हवी असलेली पळवाट
आई सोबत लपवा लपविचा खेळ सगळा
तर मावशी मनापर्यंत पोचणारी गुप्तवाट

आई असते wifi network
तर मावशी त्याचा password
आई whatsapp university
तर मावशी त्यातले forward

प्रभावती आणि प्रतिभा मावशी

गहिवर

सूर्याची असंख्य किरणे रोज पडतात या पृथ्वीवर
पण आशेचा तो किरण गवसत नाही
मन भटकत राहतं जगाच्या नकाशावरून
आणि मग स्वर कातर होतो उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

गहिवर

कोण कुठले ते लोक, ना ओळखीचे ना पाळखीचे
तरीही जोडल्या गेलो आहोत एका भीतीच्या धाग्याने
संकटाचा सामना करण्यापेक्षा कल्पनेनंच होतो बेजार
आणि मग शून्यात हरवतो उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

काय कुठे कसं वागावं कळतच नाही
आणि जीव घरात रमतच नाही
उद्याचा विचार जणू सुचतच नाही
आणि गुरफटून बसतो भूतकाळात उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

सगळ्या जगावर राज्य करणारा कोण हा शत्रू
कोण घालणार याला वेसण अन कधी
उजाड ओसाड रस्त्यांवरून जेव्हा फिरते नजर
अंगावर येतो शहारा उगाच
आजकाल मन गहिवरून येतं उगाच

चैतन्य

प्रत्येक काळरात्रीनंतर चैतन्यमयी प्रकाश पसरतो
आपण होऊ त्याचे साक्षीदार मन मला सांगत राहतं
ही एक उमेद देते बळ हत्तीचं करण्या संकटावर या मात सगळीकडे दिसतो मग आनंद आणि उत्साह
अन सुखाश्रूंनी परत मन गहिवरून येतं उगाच