Tag Archives: सुख

आई आणि मावशी

नात्यांच्या गुलदस्त्या मधील एक झक्कास आणि हवं हवंस नातं म्हणजे मावशी. मावशी म्हणजे सख्खी मैत्रीण असते. आईची बहीण म्हणजे प्रति आईच. तर आई आणि मावशी या नात्यावर माझी ही छोटीशी कविता.

मला दोन मावश्या आहेत त्यातल्या एकीचा आज जन्मदिवस आहे म्हणून आजच्या दिवशी ही कविता मी माझ्या दोन्ही मावश्यांना अर्पित करते.

आई आणि मावशी
आयुष्यातले दोन महत्वाचे सूत्र,
आई असते सर्वस्व
तर मावशी सख्खा मित्र

आई मायेचा अथांग सागर
तर मावशी झऱ्याचं खळाळतं पाणी
आई म्हणजे उबदार गोधडी
तर मावशी म्हणजे भरजरी पैठणी

आई म्हणजे कडक शिस्त
तर मावशी म्हणजे हवी असलेली पळवाट
आई सोबत लपवा लपविचा खेळ सगळा
तर मावशी मनापर्यंत पोचणारी गुप्तवाट

आई असते wifi network
तर मावशी त्याचा password
आई whatsapp university
तर मावशी त्यातले forward

प्रभावती आणि प्रतिभा मावशी

नातं मैत्रीचं

ऑगस्ट महिन्याचा पहिला रविवार म्हणजे “मैत्री दिवस”. मैत्री हे नातं फारच वेगळं असतं, ह्या नात्याबद्दल काही मांडायचा छोटासा प्रयत्न.


आपण वेढलेले असतो असंख्य नात्यांनी पण
जवळचं आणि हक्काचं असतं ते नातं मैत्रीचच,
मैत्री हे रक्ताचं नातं नसतं पण
रक्ताच्या नात्यापेक्षाही जास्त ओढ असते ती मैत्रीतच,
मैत्रीत कसलीच बंधनं नसतात पण
न बांधताही अतूट असतं ते नातं मैत्रीचच,
मैत्रीत अपेक्षांचं ओझं नसतं पण अपेक्षा न करताही सारं काही मिळतं ते मैत्रीतच,
मैत्रीत काही सांगायचा नसतं पण
न सांगताही सारं काही कळत ते मैत्रीतच,
मैत्रीत चुका काढल्या जात नाहीत पण चुका न काढता सुधारल्या जातात त्या मैत्रीतच,
मैत्रीत क्षमा मागायची नसते पण
क्षमा न मागताही सारं काही माफ होतं ते मैत्रीतच ,
मैत्री हे नातं जपावं लागत नाही पण
न जपताही जे चिरंतन असतं ते नातं मैत्रीचच.

सुख म्हणजे नक्की काय असतं….

प्रशांत दामलेंचं हे गाणं फारच सुरेख आणि अर्थपूर्ण आहे. खरंच सुख म्हणजे नक्की काय? प्रत्येकाच्या सुखाच्या कल्पना वेगळ्या असतात. कोणाला छोट्या छोट्या गोष्टीतसुद्धा सुख दडलेलं दिसतं तर कोणाच्या पायाशी सुख अगदी लोळण घेत असतं पण हे त्याच्या गावीही नसतं. खरंतर सुख मानण्यावर असतं. मनाला आनंद देणाऱ्या इवल्याश्या गोष्टी म्हणजे पण सुखंच नाही का? असंच एक इवलंस सुख मला परम आनंद देऊन गेलं.

तर झालं असं covid-१९ मुळे सगळं जग ठप्प झालेलं. शाळा पण online सुरू झाल्या, आणि ह्या online शाळेचे पहिले विद्यार्थी शिक्षकच ठरले. Laptop, wifi, zoom, microsoft teams, google classroom, powerpoint, word ह्या सगळ्या चक्रव्यूहात अडकलेले अभिमन्यू म्हणजे शिक्षक. ह्याचं training त्याचं training, शेवटच्या मिनिटाला बदलणारे plans, सगळ्यांची अगदी धांदल उडालेली. आपल्याला हे सगळं समजतंय का किंवा जमेल का हा विचार करायला सुद्धा वेळ मिळत नव्हता. त्यात भर म्हणून मुलांच्या पण शाळेच्या orientation, parent teacher meetings (हेही online च बरंका) हेही चालूच होतं.

ह्या सगळ्या धामधुमीत घराचं मात्र रणांगण झालेलं (कचराकुंडी हे जरा जास्त सार्थ ठरेल). आणि जेवणाचे हाल तर विचारायलाच नकोत, जेवण बनवायला चुकून वेळ मिळालाच तर वरण भात हे ठरलेलं (खरंतर वेळात वेळ काढवाच लागत होता जेवण बनवण्यासाठी, कारण एकतर restaurants सगळे बंद आणि असंही कोरोनाच्या दहशतीमुळे बाहेरचं मागवायलाही मन धजावत नव्हतं). दाळ तांदूळ तर आपोआपच cooker मध्ये शिजतील पण ते खायलाही पुरेसा वेळ मिळेनासा झाला होता.

आणि हे सगळं कमी म्हणून की काय एके दिवशी आम्हा सगळ्या शिक्षकांना एका trainig साठी शाळेत बोलावलं होतं. online शाळा सुरू होणार होत्या त्यामुळे तीन चार दिवसांपासून झोप नीट होत नव्हती. आदल्या दिवशीच शाळेचा पहिला दिवस व्यवस्थित पार पडला (की पाडला) होता म्हणून खूप गाढ झोप लागली आणि सकाळी उठायला उशीर झाला. आणि मग अवघ्या अर्ध्या तासात आवरून शाळेची बस जिंकली (जिंकलीच – अतिशयोक्ति नाही ही). पण त्या अर्ध्या तासाच्या आवरण्यात जेवण बनवणे हा slot add करताच आला नव्हता. एकंदरीत काय तर दुपारच्या जेवणाचं काय हा विचार डोक्यात तरळत ठेऊनच मी training attend करत होते. Finally training संपलं आणि घरी पोचायला दुपारचे २ वाजले.

आजच्या training चं नवीन ओझं, लॉक डाऊन सुरू झाल्यापासून पहिल्यांदाच घराबाहेर पडल्यामुळे, training मध्ये जे सगळे होते त्यांच्यापैकी कोणाला कोरोना झालेला तर नसेल ना ही भीती, आणि पोटात भुकेमुळे आकांडतांडव करणारे कावळे ह्या सगळ्यांसमवेतच मी घरात प्रवेश केला. छान गार पाण्याने आंघोळ करून fresh होते न होते तोच, आता जेवण बनवायचं कधी अन मग जेवायचं कधी ह्या कल्पनेनं अंतःकरण जड झालं आणि नवऱ्याने का नाही बनवलं आजचा दिवस जेवण निदान cooker तरी का नाही लावला ह्या विचारानं मेंदू बेभान झाला. आणि तश्याच म्लान अवस्थेत मी किचन मध्ये प्रवेश केला.

पण मग आली kitchen की कहाणी मे twist. चक्क जेवण तयार होतं. अगदी भाजी भात आणि पोळी सुद्धा. इथे मी फक्त cooker तरी लावला असेल का अशी क्षुल्लक आशा करत बसले होते पण मला छप्पर फाडके मिळालं. नवऱ्याने आणि मुलाने मला surprise द्यायचं असं ठरवून पूर्ण जेवण बनवलं होतं. माझ्या आनंदाला पारावार उरला नाही. अगदी काकुळतीला आलेल्या मला न मागता एवढं छान रुचकर जेवण मिळालं आणि तेही आयतं, मन कसं तृप्त होऊन गेलं. पोटच नाहीतर अगदी मन भरेपर्यंत जेवण करून आरामात सोफ्यावर whatsapp चे संदेश चाळत बसले.

अनेक संदेशांमद्धे माझ्या एका विद्यार्थिनीच्या आईचा संदेश होता. आणि त्यात लिहिलं होतं

माझी विद्यार्थिनी खूप खूप खुश झाली कारण यावर्षी पण मीच तिची class teacher होते , आणि खूप दिवसांनी मला पाहून ती चक्क घरभर नाचत होती .

आणि ह्या संदेशयासोबतच तिच्या आईने तिच्या नाचण्याचा video करून पाठवला होता. तो video पाहून माझ्या डोळ्यात आनंदाश्रू तरळले. आयतं मिळालेलं जेवण आणि मला पाहून खुशीने नाचणारी ती गोंडस मुलगी पाहून आपोआप मी गाऊ लागले मला सांगा सुख म्हणजे नक्की काय असतं काय पुण्य असतं की जे घरबसल्या मिळतं .. .. .. .. .. .. .. ..

शिलेदार क्र. २
माझ्या सुखाची शिलेदार - १
माझ्या आजच्या सुखाची शिलेदार क्र. १
why to wait to listen…… right here right now